Nooit voor altijd een afscheid

Dit is een herhaling van een treurig moment in 2022, het overlijden van mijn broer Johan Sjoers.
De oorspronkelijke post werd gepubliceerd op 22 juli 2022.

Nooit voor altijd een afscheid,

Nooit voor altijd een afscheid.

Vandaag is het 22 juli. Je verjaardag.

We zullen deze dag vieren, de dag van je 53e verjaardag.

Je bent niet meer bij ons. Een paar weken geleden moesten we je laten gaan.

In de ochtend eet ik zonlicht.

Ik wil het meeste uit de dag halen.

Geven, zonder er iets voor terug te willen hebben.

Te leven, omdat ik niet bang ben.

“Ik heb het aangenomen, geaccepteerd en er het meeste van gemaakt.”

De ziekte

5 juni 2022

We hebben je de dag ervoor in de middag bezocht. Ik heb je geholpen om weer in bed te komen, boven, ook al was er een bed in de woonkamer.

Je vocht tegen jezelf, hield alles onder controle. Zoals altijd.

3 jaar geleden werd bij jou slokdarmkanker vastgesteld.

Boom….. De wereld staat op zijn kop voor jou en ons.

Vervolgens volgen een operatie, chemotherapie en een reeks bestralingen.

Na een tijdje leek alles weer oké. Eindelijk herstel en het leven weer oppakken en de vreugde.

Maar nee, het lot beschikte anders.

Je voelde het van ver aankomen. Er klopte iets niet.

Opnieuw ziekenhuizen bezoeken, op zoek naar oplossingen.

Chirurgie aan de lever. Helaas was de ziekte al te ver verspreid.

Geen andere opties meer, behalve chemotherapie en/of bestraling.

Je hebt besloten te gaan voor kwaliteit in plaats van ziek te worden van een behandeling.

Nog anderhalf jaar was je bij ons.

Je hebt alles gedaan wat mogelijk was, samen met je gezin, kinderen, kleinkinderen en vrienden.

Altijd positief gebleven.

We hebben ook zelf veel opgestoken van die houding.

Verbazingwekkend hoe sterk je bent geweest.

Het is zondagavond, 5 juni, als de telefoon gaat.

We waren ons aan het klaarmaken om naar bed te gaan in onze caravan.

Het was 21.40 uur.

Het einde

Je bent vredig heengegaan, omringd door je lieve vriendin, je kinderen, hond Twirre, Tibbe en Jeske, de katten.

Door je ziekte ben je de laatste weken zo moe geweest.

Als je grote broer, en toen ik je voor het eerst ooit kuste, zei je tegen me.

"Mijn grote broer die altijd zo ver weg was."

Het afgelopen anderhalf jaar hebben we de tijd ingehaald.

Altijd te weinig tijd, maar intense momenten als we samen waren.

Eindelijk heb je het los kunnen laten.

Het geeft niet, kleine grote man.

De laatste koning leeft voort en zal je altijd in zijn hart hebben.

Je zult niet vergeten worden. Nooit, voor altijd, een vaarwel.

Ik hou van je. Dat heb ik altijd gedaan en zal ik altijd doen.

Nooit voor altijd een afscheid.

Tot ziens aan de andere kant.

⚔️

Dit is een koppeling Waar je een verhaal kunt vinden over mijn broer die een van zijn grootste passies uitoefent.